Zingiberis rhizoma
Imbir lekarski FP XI

Surowcem są wysuszone, całe lub rozdrobnione, kłącza imbiru, zawierające nie mniej niż 15mL/kg olejku eterycznego.

Surowiec zawiera olejek eteryczny i żywice. Olejek jest bogaty w monoterpeny (geranial, cytral B, linalol), laktony diterpenowe i seskwiterpeny. Z kolei żywica zawiera fenyloalkany - gingerole - głównie 6-gingerol.
 

Antimeticum, anthiphlogisticum, stomachica et digestiva, antisepticum.
Surowiec, w postaci świeżej jak i suszonej, stosowany jest jako środek przeciwwymiotny - szczególnie przy leczeniu objawów choroby lokomocyjnej. Wykazuje również skuteczność w leczeniu porannych mdłości, występujących u kobiet ciężarnych, nie jest jednak obecnie zalecany do takiego wykorzystania. Działanie przeciwwymiotne przypisuje się gingerolom. Surowiec ma również zastosowanie w leczeniu niestrawności - zwiększa wydzielanie śliny, soku żołądkowego, trzustkowego oraz żółci. Sam olejek działa silnie przeciwbakteryjnie. Warto również odnotować, że tradycyjne wykorzystanie surowca jako leku przeciwzapalnego w chorobach stawów znalazło swoje odzwierciedlenie w części badań klinicznych. Istnieją też badania wskazujące na możliwość korzystnego dziania imbiru w zakresie normalizacji poziomu lipidów i glukozy w krwi.
Surowiec jest powszechnie stosowany jako przyprawa.
Wskazania: Leczenie nudności związanych z chorobą lokomocyjną i niestrawnościami. Składnik preparatów o działaniu przeciwzapalnym w obrębie układu kostno-szkieletowego.
Uwagi: Aktualnie nie ma zaleceń do wykorzystania surowca w leczeniu nudności u ciężarnych, gdyż niektóre badania przeprowadzone in vitro wskazują na potencjalnie szkodliwe działania na płód. Pomimo że badania te nie mają potwierdzenia w praktyce klinicznej, surowiec nie powinien być stosowany u kobiet ciężarnych.
 

Roślina jest byliną osiągającą około metra wysokości. Surowiec pochodzi w całości z upraw - głównie z obszaru podzwrotnikowego np. Jamajki i Chin. Imbir uważany jest za jedną z najstarszych roślin uprawnych na świecie - był uprawiany najprawdopodobniej już 3 tysiące lat temu.

Surowiec ma postać podłużnych, lekko spłaszczonych, rozgałęzionych kłączy o jasnobrązowej, podłużnie żłobionej powierzchni. Okorowany surowiec jest lekko brunatny, nie okorowany ma barwę - od jasno do ciemnobrunatnego. Korek stosunkowo łatwo oddziela się od surowca. Przełam jest jasnobrunatny, lekko włóknisty. W przekroju poprzecznym widoczna wyraźna warstwa korka (surowiec nieokorowany), wąska część korowa oraz szeroki walec osiowy.
Surowiec ma specyficzny, aromatyczny zapach. Smak ostry.

Sproszkowany surowiec ma barwę od jasnobrązowej do jasnożółtej. W obrazie mikroskopowym proszku widać duże, cienkościenne włókna, często z jedną ząbkowaną ścianą, fragmenty tkanek z siatkowato zgrubiałymi naczyniami i komórkami pigmentowymi o brunatnej barwie. Widoczne nieliczne komórki zawierające olejo-żywice. W proszku występują liczne ziarna skrobi.

Ostatnia aktualizacja: 2022-04-11